“Een teamspeler, maar anders denkend”

Wie al wat langer meeloopt in het wereldje van de Drentse sportraad herinnert zich ongetwijfeld de schilderijen van bekende Nederlanders als Viola Holt, Ria Valk, Ans Markus, Patty Harpenau of Maya Wildevuur. De wandelgangen in het vroegere Sport Service Centrum in Beilen hingen er mee vol.

Zo maar? Nee, zij dienden het speciale (goede) doel van Hans Dekkers, die in 1994 namens de DSF belast was met de organisatie van het Wereldkampioenschap voetbal voor mensen met een verstandelijke beperking in Hoogeveen.

Dekkers was er op uit om van dit evenement niet alleen een sportief, maar ook een financieel succes te maken en daartoe diende onder andere de verkoop van de kunstuitingen van genoemde bekende Nederlanders (en anderen). Het binnenhalen van veel nieuwe sponsors was een andere in het oog springende activiteit. En het kan gezegd worden: het WK was met duizenden bezoekers een groot succes. De DSF, NebasNsg en de provincie Drenthe werden op de kaart gezet. Hans Dekkers en zijn collega’s konden dik tevreden zijn.

Hoogtepunt

Dit evenement beschouwt Hans Dekkers, die van 1986 tot 1996 bij de DSF werkte, min of meer als zijn hoogtepunt. De joviale Brabander, inmiddels al weer ruim tien jaar woonachtig in zijn geboortestreek, zorgde met de organisatie van het WK misschien zelfs wel voor een ommekeer in het denken bij de DSF. Bij Dekkers zelf was er in ieder geval wel sprake van een metamorfose. Of zoals hij zegt: “Het WK heeft mij helemaal veranderd. Ik ben me er bewust van geworden dat je ook gerust commercieel mag denken in een organisatie als de DSF. Ik vind dat je je eigen expertise moet kunnen inbrengen.” Hans Dekkers kreeg de gelegenheid zijn eigen denkbeelden binnen de DSF te verwezenlijken. Hij was een razend actief baasje en dat heeft de DSF geen windeieren gelegd. Naast zijn ‘normale’ werkweek was hij een belangrijke pion in het nationale ijshockeywereldje, dat hij op verschillende fronten diende. Als trainer en als beleidsmaker. Bij de bond en bij TRIAS, de club uit Leeuwarden die hij op de kaart zette.

Veel respons

IJs en organiseren hoorden als een twee-eenheid bij Hans Dekkers, die in 1986 binnenkwam bij de DSF. Dekkers: “De DSF vroeg voor een dubbelproject –sportbeleidsmedewerker en recreatiesportleider bij de Kunstijsbaan Drenthe in Assen- medewerkers en samen met collega Peter Takens werd ik aangenomen.” Van het CIOS in Heerenveen via de ijshockeyclub in Leeuwarden (waar hij overigens wel actief bleef) naar de DSF. Dekkers heeft er geen moment spijt van gehad. Hij zegt zelf: “We hebben met het recreatieteam heel veel gedaan. Op de ijsbaan was altijd wat te doen. Schoolschaatsen, vakantieactiviteiten, et cetera. We kregen veel respons.”

Ook op ander gebied hebben Hans Dekkers en de zijnen in die periode hun sporen nagelaten. Vele activiteiten ontsproten aan hun brein. Zo haalde Dekkers de krant met het organiseren van oude volksspelen (koekhakken, sjoelen en kegelen), gekoppeld aan recreatieve fietstochten –naar Vlaams voorbeeld- en het uitzetten van een puzzelactie, die moest dienen om de noordelijke sport fors te stimuleren. Omdat steeds meer op subsidies werd bezuinigd en de belangstelling van het bedrijfsleven voor het ondersteunen van de sport ook afnam, namen de DSF en de Groninger sportraad het initiatief tot de puzzelactie om zo veel mogelijk talentvolle sporters en sportevenementen in het noorden te steunen.

Schok

Volgens Dekkers werd de actie geen doorslaand succes, maar het toont wel aan dat Hans Dekkers de gebaande paden van de DSF durfde te verlaten. Daarom was de organisatie van het Drents Sportgala ook een klus die precies bij hem paste. Hij maakte er met zijn collega’s een succes van. Ook met andere activiteiten die in die dagen werden georganiseerd, zoals de Jeugd Olympische Dagen en het uitbouwen van de spelotheek, timmerde de DSF behoorlijk aan de weg. Het was dan ook een schok toen er in het begin van de jaren negentig bezuinigd moest worden bij de DSF en Hans Dekkers en enkele collega’s volgens het principe ‘last in first out’ ontslag kregen. Het viel hem rauw op het dak. “Ik werkte met veel plezier bij de DSF en hoefde eigenlijk helemaal niet zo nodig weg. Maar ja, als er geen geld meer is, is het over.” Het zoeken naar een nieuwe baan leverde niet veel problemen op. Dekkers: “Mede dankzij de adviezen van de toenmalige DSF-directeur, Henk Dik, was ik al eerder aan de open universiteit marketingcursussen gaan volgen en kon ik snel in een andere baan beginnen.”

Die ‘andere baan’ was een managementfunctie bij Center Parcs, het bedrijf waar hij nu nog steeds werkt en projecten uitvoert die de dynamiek van het bedrijf alleen maar vergroten. Een baan in de top, die Dekkers past als een jas en die hem in 80.000 autokilometers per jaar door Europa voert. Hij heeft geen binding meer met ijshockey, maar aan de DSF-jaren denkt hij nog wel eens terug, omdat hij zich toen bewust is geworden van zijn “anders denken”. Daarom wenst hij SportDrenthe ook een heel lang en gelukkig leven toe. Als het kan met veel aandacht voor ondersteuning van de bonden en voor topsport. Hans Dekkers: “Met bedrijven als TVM verzekeringen en Univé heb je toch een basis waar je als provincie en SportDrenthe iets mee kunt.”